facebookYou Tube

EK Xterra: Gemany (Zittau) 20/08/2016

’t zijn drukke tijden: voor de derde wedstrijd in 3 weken reed ik de dag na het thuiskomen van Zweden samen met Lies en de kindjes naar Zittau in Oost-Duitsland. De wedstrijd was het EK van Xterra en dat was er aan te merken. Een grote organisatie met zowat alle toppers aan de start. Voor mij was het afwachten of de vorm al beter zou zijn na de vorige twee weken. 

 

Het zwemmen was hier naar gewoonte zonder wetsuit te doen. Omdat de race met de Duitse federatie samenwerkte waren ook speedsuits verboden. Ik zou dus vooral hard moeten zwemmen om me warm te houden. 

Ik plaatste me bij de start naast Ruzafa in de hoop hem zo lang mogelijk te volgen. Dat lukte zo’n 350m maar bij het keren raakte ik de aansluiting met de groep kwijt. Ik had geen voeten meer om te volgen maar wilde daar ook niet op wachten. In de 2de zwemronde kreeg ik het gezelschap van Kubicek waarmee ik ook in Polen uit het water kwam. Kort na me kwam ook Tim Van Daele uit het water. Op de snelste zwemmers lagen we zo’n 2,5 minuten achter en op de 2de groep een goede minuut. 

Ik sprong samen met Kubicek op de fiets en mocht meteen goed diep gaan om te volgen. De benen leken te verzuren maar waren vooral ook afgekoeld in het zwemmen, dus ik bleef aanklampen. Zo’n 7km lukte dat, maar toen moest ik toch toegeven dat het niet meer aan de koude spieren lag en misschien te snel ging en besloot ik wat meer te temporiseren. We hadden ondertussen al een paar anderen ingehaald, maar Kubicek reed weg, en ik zocht m’n eigen tempo. Tot daar leek het goed te gaan maar stelselmatig zakten m’n wattages terwijl ik er even hard moest voor werken. Ik bleef hopen op een ommekeer, maar zakte steeds verder weg in het deelnemersveld. Ik vroeg me nog af waar Tim Van Daele bleef die net achter me begon te fietsen, maar die had met een lekke band de strijd moeten staken.

Mijn rug en linkerbeen werkten zoals vorige week weer tegen en ik moest ook nog 4 keer stoppen omdat m’n ketting van m’n voorblad viel, daar hadden blijkbaar meerderen last van. Het was niet gemakkelijk de moed erin te houden, maar het voordeel van offroad triatlon is dat je dan nog altijd de knop kan omdraaien op amuseren op de mooie parcoursen, schone natuur en toffe afdalingen. Ik bleef wel rijden voor wat ik nog waard was maar moet ergens rond de 20ste positie de wisselzone binnengereden zijn. 

Misschien zou het lopen me beter vergaan dus ik probeerde er het beste van te maken en dat lukte behoorlijk. Het was een parcours dat me lag met veel snelle stukken, en ik zat er blijkbaar nog niet door. Ik bleef dan maar stevig tempo houden en kon uiteindelijk tot in de laatste kilometer plaatsen goedmaken om op de 12de plaats te finishen.

Ruben Ruzafa (ESP) won dankzij z’n prestatie op de fiets de wedstrijd voor Sam Osborne (NZL) en Bardley Weiss (RSA). Brice Daubord (FRA) en Mauricio Mendez (MEX) werden 4 en 5 en hadden samen het lopen uitgevochten. Ze liepen daarmee zo’n 2 minuten sneller dan de rest. Klein lichtpuntje voor mij was dat ik nog een 3 de tijd liep, maar veel kocht ik daar natuurlijk niet mee. Vooral wat ontgoocheling dus, en eens goed bekijken wat we nog kunnen doen om binnen 2 weken de laatste manche van de European tour in Denemarken succesvol af te werken. Ik kreeg nog net een mail van Dave dat Ruzafa nu op kop staat in de eindranking, maar niet start in Denemarken. Zo kan ik mits een eerste of 2de plaats nog winnen zolang ik niet na Osborne 2de wordt, dan is de eindoverwinning voor hem. Dat wordt nog leuk… Vlug eens overleggen met trainer Stefaan, maar misschien vooral chiropractor Frédéric Devos nog eens z’n werk laten doen.

Xterra Zweden 13/08/16

Voor één van de mooiste Xterra’s uit de European tour ging ik met Carl Salomez, Yves en Lorenz Claeys naar Zweden. Vorig jaar was het daar een prachtig parcours, en dat hebben ze dit jaar veranderd om het nog mooier te maken. Ik keek er dus naar uit.

Welke prestatie ik kon verwachten was nog afwachten. Omdat ik dit jaar eens voor een goed klassement op de eindranking wil gaan koos ik ervoor om 8 wedstrijden mee te doen, maar dat is natuurlijk wat veel om overal goed te zijn. Vorige week was de conditie nog niet top en de bedoeling was om die nog wat op te drijven. Het was dus wat afwachten.

Het zwemmen ging door in één van de vele mooie meren rond Stockholm en deze keer met wetsuit. Het fietsen was zonder veel hoogtemeters, maar bijna constant heel technisch door de bossen over heel veel rotsen en wortels. Ook het lopen was bijzonder mooi en technisch met wat korte klimmetjes. Moeilijk om veel snelheid te maken, en dus niet zozeer mijn sterkte, maar wel bijzonder mooi.

Aan de start stond een interessant deelnemersveld. Yeray Luxem (BEL) en Mauricio Mendez (MEX) waren vorige week in Polen een klasse sterker dan mij. Theo Blignaut (RSA) presteerde niet super door een stevige crash, maar leek weer in orde. Ook Sam Osborne (NZL) en de twee sterke Fransen Arthur Forissier en Arthur Serrieres waren deze keer van de partij. Zo waren we volgens mij met 7 podiumkandidaten.

Het zwemmen bracht ik er goed vanaf. Ik zwom eerst een eind naast Forissier, maar kreeg wat kloppen, en omdat ik er niet echt voorbij geraakte nestelde ik me in zijn voeten. Het was doorbijten om die te houden, maar zo kwam ik samen met hem, Serrieres en Yeray uit het water. Ik was deze keer dus mee in het verhaal. Osborne en Mendez waren ongeveer anderhalve minuut vroeger uit het water met Blignaut ergens tussenin.

We begonnen het fietsen dus met een groepje van 4. Op de eerste klim blokkeerde de ketting van Forissier waarop ik aan zijn fiets bleef haken. Hij raakte zelf achterop maar ik kon iets verder weer aansluiten. Ik nam de kop over op de technische stukken en we haalden Blignaut bij. Ik vond dat hij niet zo hard reed maar voor inhalen was niet veel plaats, en omdat ik wellicht iets te dicht reed maakte ik een stuurfout waardoor m’n fiets dwars ging en ik de binnenkant van m’n knie stevig stootte. Ik moest dus weer in de achtervolging en de pijn in de knie moest toch even verbeten worden. Forissier was nog niet teruggekomen en ik kon terug aansluiten bij Blignaut die ondertussen Yeray en Serrieres had moeten lossen.

Op de vlakkere snelle stukken moest hij bij mij ook lossen en kon ik terug bij m’n voorgangers aansluiten. Ik zat er echter amper bij toen we door een greppel moesten en ik iets te kort op Yeray z’n wiel kwam. Ik schoof wat opzij maar daar was de achterkant van de greppel te scherp waardoor ik tegen de grond ging. Ik krabbelde recht en had me gelukkig niet teveel bezeerd, grabbelde m’n bidon en fiets bijeen maar de vogels waren weer gaan vliegen. Ook hier waren Blignaut en Forissier nog niet teruggekomen en ik ging alleen verder. Ik kreeg ondertussen wel meer en meer last van de onderrug die m’n tempo wat bepaalde. Het beste was eraf en ik kon de kloof niet meer dichten. Ik werd ik de 2de ronde niet meer bijgehaald maar verloor zelf ongeveer 2 minuten op Yeray en Serrieres die Mendez hadden bijgehaald om ongeveeer samen te wisselen. Osborne was met een minuut voorsprong aan het lopen begonnen, en ik dus met een 2 tal minuten achterstand op het trio. 

Het lopen was vooral een kwestie van geconcentreerd blijven. Het parcours was goed aangeduid, maar je moest toch goed kijken waar je voeten te zetten, en langs waar te lopen. Er waren niet veel plaatsen waar je tempo kon maken, maar het was prachtig om op deze trails te lopen. Na de eerste loopronde kon ik Serrieres nog inhalen maar van het podium bleef ik te ver weg en die liepen anderhalve tot bijna 5 minuten sneller wat me achteraf wel wat ontgoochelde.

Een vierde plaats is misschien niet zo verkeerd, maar ik haalde vandaag nog niet het niveau waarop ik hoopte. Het zal een beetje de tol zijn om voor een druk programma te kiezen. Omdat er volgend weekend en op 4 september nog 2 gold races op het programma staan trainde ik deze week nog misschien iets te hard om fris te zijn, maar we zullen zien wat dat in de volgende wedstrijden nog oplevert. Trainer Stefaan zal wel zeggen dat dit niet slecht is, maar volgens mij had hij toch ook beter gehoopt. In ieder geval heb ik er wel weer een prachtige trip opzitten met dank aan Carl Salomez, Lorenz en Yves Claeys. Doordat we pas maandag terugvlogen konden we zelfs nog gaan "losrijden" om nog eens van de prachtige streek te genieten onder leiding van Micke Hanell. De meeste foto's komen van Nico Lebrun.

Zaterdag staat dus het Europees kampioenschap van Xterra in Zittau, Duitsland op het programma waar nog wat extra (en grotere) kleppers aan de start staan, dus ik zal m’n beste niveau moeten terugvinden wil ik daar in de buurt van het podium komen. We zullen zien…

Xterra Polen 07-08-2016

Na Xterra Frankrijk liet ik de conditie even afzwakken met de bedoeling om nu een 2de reeks wedstrijden af te werken. Polen stond eerst niet op de planning want kwam nog wat vroeg om in vorm te zijn, maar ik wilde toch graag al kennis maken met deze nieuwe wedstrijd.

 

Op de Nisraman 2 weken terug had ik al gezien dat mijn vorm nog niet kon tippen aan die van Yeray die hier ook meedeed, en dan stond ook nog Mauricio Mendez (MEX) aan de start die al heel mooie dingen liet zien en vorige week op Xterra Italië met heel veel overtuiging won. Dan hadden we ook nog Blignaut (RSA), Kubek (SVK), en Kubicek (CZ) waar ik toch ook rekening mee moesten houden.

Het zwemmen moest gebeuren in een oude zoutmijn die was ondergelopen en nu een prachtige plas vormde. We kregen 2 rondjes voorgeschoteld om aan 1200m te komen, maar dat bleek achteraf toch meer dan 1400m te zijn. Met een watertemperatuur van 22° was het enkel voor de agegroupers toegelaten met wetsuit te zwemmen. Leuk voor m’n reisgezellen Yves en Lorenz Claeys, maar minder leuk voor mij. Ik bracht het er toch goed vanaf en kwam net achter de belangrijkste groep uit het water. Mendez zat wel al 2min op de fiets.

Op de fiets mochten we iets meer rijden dan gewoonlijk en was er 35km af te leggen in 2 ronden die misschien wel voor 70% bestonden uit draaien en keren op singletracks door de bossen. Veel korte klimmetjes maar samen waren die niet veel meer dan 500 hoogtemeters waard. Er zat ook een passage door een grot tussen. Dat was een bijzondere ervaring en zorgde bovendien voor wat vertraging want daar was nog een pokemon te vangen ook. Enkel op het einde zaten er een 5 tal “saaiere” kilometers tussen door de velden.  

Al leek de temperatuur van het water redelijk mee te vallen moest ik toch weer wat opwarmen op de fiets en had ik wat moeite om in m’n ritme te komen. De paniek sloeg ook even toe toen ik zag dat ik m’n gels was vergeten. Ik zette m’n hoop op de bevoorrading en bedacht al hoe ik anders bij het ingaan van de 2de ronde een ommetje zou kunnen/mogen maken door de wisselzone waar die nog in m’n rugzak zaten, want een doorjager als ik ben zou ik er toch nodig hebben. Even de remmen toe aan de bevoorrading leverde me toch gelukkig 3 gels op. Ondertussen reed ik zowat heel de wedstrijd alleen en leek niet op te schuiven tot ik op het einde plots snel naderde op Kubicek en Mendez. Ik moest even aan onze nieuwe volksheld Greg denken. Yeray en Kubek reden toen nog voorop en ik kon als 3de wisselen met Kubicek en Mendez met ongeveer een minuut achterstand op Yeray.

Ook het lopen bestond uit heel veel draaien en keren op en af, waardoor je nooit veel snelheid kon ontwikkelen. Na ongeveer een kilometer had ik Kubek bijgehaald was ook Mendez bij me gekomen. De snelheid waaraan Mendez liep was indrukwekkend maar ik kon gelukkig ook vlot Kubek achterlaten.

Ik verwachtte niemand meer uit de achtergrond, maar voelde me ook niet meer zo fris en zo bleef het bij een 3de plaats. Yeray kon nog knap Mendez afhouden en won zo z’n eerste Xterra. Dat maakt 2-0 België-Polen voor dit weekend.

Voor mezelf ben ik dus wel tevreden met het podium al voelden ik me niet in supervorm, maar dat wisten we eigenlijk ook wel. Ik hoop dus dat er nog wat bij kan met de conditie want volgend weekend staat Xterra Zweden op het programma en de week erop Xterra Duitsland om 2 weken daarop mijn Xterra seizoen af te sluiten in Denemarken.

Reisgezellen Yves en Lorenz brachten het er ook goed vanaf. Yves werd 7de in z’n agegroup maar had toch wat beter gehoopt en Lorenz werd 2de wat hem normaal een ticket voor Maui oplevert. Tim Van Daele kreeg jammergenoeg te kampen met lastige darmen en bleef aan de kant om het bij een citytrip te houden.

Xterra France 03/07/2016

Samen met Lies, de kindjes en m’n ouders trokken we naar Xonrupt voor Xterra Frankrijk. De grootste, langste, schoonste (zwaarste en zotste niet meer sinds Namen erbij kwam)… Xterra van Europa. Na m’n prestaties in Namen en Zwitserland de vorige weken zag ik er enorm naar uit om hier te racen. De vorm hadden we op scherp gezet richting Namen met de bedoeling om Zwitserland en Frankrijk er nog bij te nemen. Het was de laatste van deze reeks, om vervolgens even de riem te lossen en weer op te bouwen richting augustus. Het mocht dus op zei Stefaan, en ik zou nog eens alles uit de kast halen. Wellicht zou Ruzafa terug ongrijpbaar zijn, en verder verwachtte ik vooral Yeray Luxem (BE) en Bradley Weiss (NZL) voor het podium, maar ook wel Francois Carloni (FR), Honle (DE) en Arthur Serrieres (FR). Met de sterke zwemmers Roger Serrano (ESP) en Ben Allen (AUS) was het wat afwachten hoe hun vorm zou zijn.

Wat de organisatie betreft was het na de prachtige omkadering in Namen een beetje teleurstellend in Zwitserland maar dat werd hier weer helemaal goed gemaakt. Naar gewoonte kwamen er weer heel wat houten constructies, tenten, exposantenkraampjes en veel volk bij kijken. Het Lac de Longemer is een fantastisch mooie locatie voor dergelijk event. Je hoort het, ik was in m’n nopjes.

Deze keer was ik 2 dagen op voorhand aanwezig en ging ik op vrijdag met Ced Smets het fietsparcours verkennen. Vooral de startklim van 15-20 minuten woog stevig door, maar daarna was het iets glooiender om tenslotte weer voornamelijk af te dalen. Met een goede 20km per ronde en hier en daar nog de nodige modder zou het dus een lange wedstrijd worden. Dat mocht wel want ik had in Zwitserland gemerkt dat dat in m’n voordeel moest spelen.

Zaterdag ging ik dan het loopparcours doen waar vooral de eerste klim, maar ook wat technische en modderige passages de doorslag gaven. De kindjes die ook de loopronde verkenden vonden dat dan weer dolle pret... De laatste 1-2km van de 5km lange lus waren dan weer vlak waar ik m’n snelheid ook nog eens kon aanspreken.

 

De wedstrijd dan: met 1000 man een smalle start nemen tussen 2 pontons zorgt voor een mooi spektakel. Ik had me gelukkig helemaal vooraan links kunnen leggen en had er geen last van. Ik ging meteen goed mee, en had de indruk dat ik een goed tempo kon zwemmen. Ongeveer zoals vorige week kwam ik met een 30 tal seconden achterstand op Ruzafa, Carloni en Luxem uit het water.

Op de fiets had ik me vooral voorgenomen wat afwachtend te starten en m’n pijlen vooral op de 2de fietsronde te richten. Ik vond vlug een goed tempo en begon in de eerste klim al goed op te schuiven zonder me te forceren. Tegen dat ik boven kwam zat ik al goed vooraan en had ik al Carloni en Serrieres bijgehaald. Tot m’n verwondering ook Serrano want die neemt normaal een minuut of 2 in het zwemmen. Ik dacht er even bij te blijven, maar de benen voelden vlotter aan dan het tempo dat ze reden dus ging ik alleen verder richting Yeray die ik in de verte zag rijden. Even later kwam ik ook bij hem en na wat samen te blijven reed ik er in een afdaling van weg. Nog wat verder in die ronde haalde ik Allen en Honle bij waardoor ik in 3de positie terug kon afdalen richting de start. Je was er even zoet met de vele kronkels en houten constructies die voor spektakel zorgden en de vele toeschouwers schreeuwden je de 2de ronde in.

Coach Stefaan ging al helemaal uit z’n dak, maar ik bleef toch m’n wattagemeter in de gaten houden op de lange klim bij het begin van de 2de ronde. Het meest frisse gevoel was al weg uit de benen, maar ik kon toch m’n gewenste wattages rijden. Toen ik bijna boven was zag ik wel dat Yeray terug kwam opzetten. Hij haalde me bij en we bleven vanaf dan ongeveer samen. In de klims die volgden ging hij vlotter naar boven, en dat kon ik weer goed maken in de afdalingen. (Yeray is namelijk nog niet zo slim om met een Orbea en grote wielen te rijden…)

We kwamen samen aan de meest diepe modderstrook op een kilometer of 5 van het einde toen ik plots een sisser hoorde en achteraan meteen helemaal plat stond… Weg Yeray, en even de moed samenrapen. M’n wielen kwamen net uit een dikke modderlaag, maar ik ging meteen aan het werk om m’n reservebinnenband te steken. Er bleek een spaak gebroken te zijn, dus misschien kon deze wel de oorzaak zijn. Een combinatie van modder, vloeibare latex, binnenband en buitenband legde ik rond m’n wiel, maar toen moest ook zo nodig nog het ventiel van die binnenband afbreken. Ik kreeg er een heel klein beetje lucht in, maar na 10 meter rijden was die ook weer weg. Het werd een combinatie van lopen en op de velg/flodderende band rijden om binnen te geraken. Het verwonderde me trouwens dat ik toch nog zonder kleerscheuren kon afdalen en door de technische zones sturen, maar vlotten deed het natuurlijk niet.

Ik telde de concurrenten niet meer die me inhaalden maar ik dacht dat ik nog wel wat tijd over had tegen dat er mij 996 anderen zouden inhalen en bovendien hadden m’n ouders, coach en Lies met de kindjes de moeite gedaan om mee te komen. Ik besloot er dus het beste van te maken. We zouden wel zien. Hoe moest ik anders de kindjes weer uitleggen dat er bij triatlon normaal ook nog gelopen wordt na het zwemmen… Namen was al lastig genoeg met het zwemmen dat wegviel.

Ik reed dus binnen op m’n velg want die was eigenlijk toch al aan vervanging toe en trok m’n loopschoenen aan om te zien wat ik nog kon doen. Veel motivatie had ik niet meer om diep te gaan, maar eens ik terug wat volk begon in te halen kreeg ik er toch weer meer zin in. Het was tenslotte nog een prachtige trailrun. Ik kon in de 2de ronde nog Carloni terug inhalen die met een offday zat en zo eindigde ik op… je raadt het nooit: de 13de plaats. Maar bijgelovig zal ik er niet van worden.

Nog een chapeau voor Yeray die nog Weiss wist in te halen in het lopen en 2de werd. Na z’n offday in Namen, z’n val vorig jaar en z’n mooie wedstrijd deze keer heeft hij dat meer dan verdiend… Al had ik toch graag nog dat loopgedeelte met hem uitgevochten. Het zijn al een paar mooie wedstrijden geworden in de strijd voor de titel “best of the rest” want met onze Eddy Ruzafa Merckx zitten we toch met een probleempje.

Heel jammer voor mij natuurlijk, maar het hoort er soms bij en liever m’n materiaal in brokken dan mezelf. Ik probeer me op te trekken aan m’n 2 vorige mooie prestaties en ga nu even met Lies en de kindjes genieten om in augustus aan het 2de deel van m’n seizoen te beginnen. Daar staan normaal nog Polen, Zweden, Duitsland en Denemarken op het programma… Ik laat hier kostbare punten voor de eindranking liggen, maar heb dus nog wel wat kansen.