facebookYou Tube

Xterra South Africa 25/02/2017 (English below)

De vorige jaren had ik al telkens zitten likkebaarden op Xterra Zuid Afrika, maar kon ik me daar nooit voor vrijmaken. Dit jaar had ik het geluk dat hij samenviel met de krokusvakantie en wilde ik m’n kans grijpen om de grootste onder de Xterra’s eens van dichtbij te zien. Een weekje zomer tijdens de Belgische winter zou natuurlijk ook deugd doen.

Ik had een goede voorbereiding kunnen afronden met de nieuwe “Inferno” crossduatlon waar ik m’n vorm kon bevestigen met een overwinning maar vooral in het fietsen merkte ik wel dat ik nog frisse benen moest weten te vinden. Ik had me leeg gereden op de 40km strand en duinen achter Hans Van Den Buverie, maar kon de resterende 10km run nog goed afwerken en dat gaf wel vertrouwen.

Op mijn nieuwe Oiz had ik ook nog niet veel gereden want de intensieve blokken werkte ik voornamelijk op de hometrainer af. In Grabouw is het parcours wel behoorlijk technisch maar ik had voldoende vertrouwen in m’n fiets en m’n stuurkunsten.

Ik had afgesproken met m’n franse collega Francois Carloni om logement te delen en onze vluchten arriveerden ongeveer gelijk op donderdagmiddag. Dat was kortbij voor een wedstrijd op zaterdag maar dat moest wel lukken. We vervoegden eerst Tim Van Daele en z’n gezin op een B&B in Gordon’s Bay en het werd al wat laat tegen dat ook onze fietsen gemonteerd waren. Ik besloot niet het fietsen maar wel het lopen te verkennen met Tim. Er was maar één ronde van 12km met het nodige klimwerk maar vooral ook goed lopende afdalingen. Dat moest me dus wel liggen.

Op vrijdag mochten we eerst deel uitmaken van de gekende “red couch interviews” waarna we het fietsparcours gingen verkennen. Dit was één ronde van 25km met een beetje vanalles: Van brede paden over stevig klimwerk, tot slingerende singletracks en zelfs heel technische passages door de “rock garden”. Het parcours had wel een heel andere sfeer gekregen omdat de regio bijna helemaal was afgebrand. De mooie bospaden van weleer waren nu dus heel kale passages tussen de houtskool en de asse. Toch bleef het nog een prachtig parcours. We kregen het er vooral ook heel warm van want het was al 2 dagen 30 graden, maar op zaterdag zou het rond de 22 graden zijn. Gelukkig maar. We koelden nog even af in het zwemwater wat warm genoeg was om zonder wetsuit te zwemmen.

Veel tijd om stil te zitten was er niet want om 8u begon de wedstrijd al. We vertrokken allen samen voor één ronde zwemmen dus was de start nogal woelig, maar eens de eerste boei gepasseerd vond ik toch een paar voeten om me aan vast te klampen. Het is altijd moeilijk inschatten hoe goed ik gezwommen heb want m’n fiets hing terug alleen in het rek van de favoriete pro’s toen ik daar aankwam maar gezien Tim nog achter me kwam had ik het dus niet slecht gedaan.

We begonnen met een 5 tal kilometer klimwerk waar ik wat volk kon inhalen, maar toch ook wat zat te wachten op een goed gevoel in de benen. Ze voelden wel vermoeid maar m’n wattagemeter weigerde dienst dus wist ik niet of dat was door hard te rijden. Ik ging dus verder op het gevoel en schoof toch stelselmatig naar voor. Achteraf bleek dat Tim z’n zwemachterstand op mij dichtreed maar net achter me was lekgereden in de eerste afdaling. Ik probeer hem al langer uit te leggen dat het leuker is een binnenbandje mee te nemen om toch je wedstrijd te kunnen afwerken dan te moeten stoppen, maar hij moest het dus eerst nog eens aan den lijve ondervinden. Hij ging zich dan maar als troost inschrijven voor de “light” wedstrijd op zondag.

Ondertussen wist ik al dat vooral de plaatselijke toppers goed zouden zijn waaronder Theo Blignaut, Stuart Marais, James Cunnama, Bradley Weiss en als kers op de taart Richard Murray. Verder rekende ik vooral ook op de aanwezigheid van Brice Daubord (FR) en m’n gezel Francois, al had die met een pijnlijke knie te doen voor wat het lopen betrof. Er waren ook nog Jan Pyott (SUI), Michael Szymoniuk (AU) en Dominik Wychera (AU), maar die moest ik normaal achter me kunnen houden.

De eerste van de rij die ik inhaalde was Jan Pyot en wat later ook Brice Daubord die me traag leek te rijden, maar ik wist dat die in het lopen nog gevaarlijk kon zijn. Ik begon er ook wat door te zitten in de laatste fietskilometers en moest denken aan het gevoel van de Inferno de week ervoor. Ik had dus wel vertrouwen in het lopen en wisselde rond de 9de plaats.

Een voor mij onbekende Zuid-Afrikaan Michael Lord wisselde samen met mij en vertok hard in het lopen. Ik zette me in z’n spoor en we kregen al vlug Francois en 2 anderen in het visier. Hij moest ons laten passeren maar ik was al blij voor hem dat hij kon lopen. Ik moest ondertussen zelfs even Lord laten gaan maar die viel wat later terug stil waardoor ik op een 5de plaats uitkwam. Het parcours begon terug goed te klimmen en toen we voorbij halfweg helemaal boven waren kwam ik bij Theo Blignaut. Er volgden vooral vlot lopende afdalingen waarin ik langzaam afstand kon nemen maar met z’n even lange benen bleef hij toch goed aanklampen. Ik moest dus stevig blijven doorduwen om hem af te houden en op het einde verstuikte ik ook nog m’n grote teen maar ik ging net niet helemaal onderuit en had gelukkig al wat voorsprong.

Richard Murray won de wedstrijd maar werd heel kort gevolgd door Bradley Weiss wat van hem heel straf was. Stuart Marais werd derde en ik volgde op de 4de plaats voor Theo Blignaut. Cunnama werd 6de en Carloni 7de. Ik had m’n beste benen niet echt gevonden en hoorde achteraf dat Francois met hetzelfde gevoel zat. We hadden wellicht te weinig tijd voor de wedstrijd om te rusten en de reis te verwerken maar ik eindigde pas 7 minuten na Marais, dus ook met betere benen ging het podium wellicht te veraf zijn. Ik heb er dus toch het meeste kunnen uithalen en werd op die manier eerste niet Zuid-Afrikaan, tussen 5 fulltime prof-atleten. Ik kijk er dus heel tevreden op terug en ben heel gelukkig dat ik de kans kreeg om dit avontuur te beleven.

Ik kon ook nog een paar dagen na de wedstrijd blijven om met Francois en de andere atleten de prachtige omgeving uit te kammen. Ze komen op sommige gebieden nog wat achter in Afrika maar op het vlak van MTB tracks aanleggen kunnen ze hier in België nog heel veel van hen leren!

We grijpen nog mooie kansen en zo is m’n volgende grote afspraak Costa Rica die ik in de paasvakantie kan afwerken en waar ook Lies kan meegaan. Je hoort me dus helemaal niet klagen…

 

English:

I always wanted to participate at the big Xterra SA, but could not arrange that with work.  This year it felt together with a school holiday what made it a good reason to go. A week summer during Belgian winter would be very nice too.

I had good training before the race wich I could end with a local crossduatlon win what gave me confidence. I did not train much on the MTB, mostly on the hometrainer due to Belgian winter, but I had the confidence my Orbea bike would be able to handle the technical parts of the race track.

I went to SA together with Francois Carloni and after arriving on thursday afternoon and mounting the bikes it had become late, so I descided to do the run course with Tim Van Daele who was allready there. The run was 1 loop of 12km with “runnable” climbs and fast descents wich suited me.

On friday we first went to the famous “red couch interviews” and then rode the bike course. It was not the longest with 25km but it had a bit of everything. From wide roads to climbing and descending to rollercoaster singletracks and a technical “rock garden”. Forest fires had transformed the woods on the course into moon landscapes but it was still so much fun. Luckily the 30 degrees would cool down to around 20 on raceday. After the bike we could refresh at the swim course.

Not much time to relax because start was at 8:00 where everyone started together. No idea if I was swimming wel because as usual my bike was standing alone in the pro rack. Tim Van Daele was short behind what meant I did not swim bad.

We started with a long climb where I did not found my best legs. Powermeter stopped working so I had no idea how strong I was riding. I slowly moved forward in the field. Tim Van Daele had come closer but fell out with a flat tire. My legs kept feeling tired but I moved to place 8 or 9 to start the run.

I wanted to move up some places but trusted on my run. I knew the very front would be difficult with the strong local athletes. One of the first I passed on the run was Francois. He had problems in running with the knee in preparation so I was already happy his run was going ok. I kept pushing until I took over 4th place from Theo Blignaut at the highest point of the run course. With his legs as long as mine he stayed very close in de fast descents so I only slowly gained advance and needed to keep pushing. Podium was out of sight and I took the fourth place.

Richard Murray won the race what was no surprice, but Bradley Weiss came very close 2nd what was and extraordinary performance to me. Stuart Marais took 3th and Theo Blignaut finished 5th after me.

Francois and I both had tired legs on the bike what learned us it would be better to come a few days earlyer, but the job at home needs to be done too. Fresher legs could have gained me some time, but podium was to far, so I don’t think I could have made it to the top 3 what made me happy 4th. Luckely we had some days left after the race to discover the beautiful trails around. Because like Francois said: …on était pas la pour enfiller des perles…

It was a wonderfull trip to me and more is to come with Xterra Costa Rica next stop…

Video:

Xterra Denmark 04/09/16

De laatste wedstrijd van de Europese Xterra tour was Denemarken. Voor mij Xterra nummer 8 dit seizoen, en als ik 1ste of 2de eindigde kon ik nog de Europese toer winnen. Ik had de vorige wedstrijden nog wat fysieke probleempjes en moeten wachten op m’n best vormpeil, maar hoopte er nu weer te staan. 

De wedstrijd was verhuisd naar Mons Klint, waar het zwemmen bij grote krijtrotsen in de zee doorging om vervolgens een trap van 500 treden (moeilijk voor te stellen als je dat niet gezien hebt) richting onze fiets te beklimmen. Het fietsparcours was een prachtige rollercoaster door de bossen, met weinig hoogtemeters, veel singletracks en bijna 100% offroad. Het lopen was ook aan de vlakkere kant maar in de 2de ronde moesten we wel weer helemaal naar beneden over het strand om nog eens de bewuste trap op te lopen tot aan de finish. Die zag ik wat minder zitten maar op de rest van het parcours zou ik me goed amuseren.

Ik had afgesproken met Serge Messens om de trip te maken, en we logeerden in een huis met alle pro’s samen. Onze vluchten waren vrijdag aan de late kant, waardoor we laat arriveerden en er blijkbaar geen bedden meer over waren. Er zat wat meer volk dan de bedoeling was, dus moesten we het stellen met de zetel, en de kussens van de zetel op de grond. Het beloofde een avontuur te worden. Tijdens de verkenning van het mtb-parcours kreeg ik nog wat meer ongeluk nadat ik door oponthoud wat te weinig snelheid had op een houten constructie en overkop ging om met m’n rug op de rand van een pallet te landen. De uitdaging werd behoorlijk groot ondertussen. ’s Avonds ging ik het lopen nog verkennen, maar ik houd er wellicht een gekneusde rib aan over dus het was wat pijn verbijten. Ze hadden ondertussen een kamer in een jeugdherberg verderop voor ons kunnen vrijmaken dus na een betere nachtrust besloot ik er het beste van te maken. De rug was ’s morgens gelukkig niet veel erger geworden.


Voor het zwemmen hadden we met een woelige zee te doen. De pijnlijke rib en rug kon ik meester en ik bracht het er niet slecht vanaf met Tim Van Daele in mijn zog. Uit het water komen was nogal moeilijk over de grote stenen, maar de trap viel eigenlijk beter mee dan verwacht. Ik kwam net na Jan Kubicek boven, dus had ik niet m’n betere, maar m’n aanvaardbare niveau gezwommen.

Op de fiets begon het goed, en als ik niet teveel rechtstond en van positie veranderde kon ik de pijn goed meester. Het parcours was wel in één modderpoel veranderd en dat maakte het zwaar en technisch.
Ik had nog een nieuwe ketting gelegd wat met m’n oude tandwielen goed leek te werken, maar naarmate er meer modder begon op te hopen kreeg ik steeds meer problemen met m’n transmissie. Achteraan sprong hij vaak over, maar dan begon ik ook vooraan m’n ketting te verliezen. Dat probleem werd behoorlijk vervelend want ik moest steeds van de fiets en meestal wel een keer of 3 proberen om weer verder te kunnen. Ik had ondertussen al veel tijd verloren en begon me meer en meer te focussen op het avontuur dan op de race. Ik bleef me dus wel amuseren, en zag er ook een mooie uitdaging in dat fietsen af te werken.


Of ik zonder de problemen naar voor was gereden durf ik niet beweren, maar om daar m’n hoofd over te breken heeft ook geen zin.
Toen ik het fietsen kon afwerken had Tim al wat voorsprong genomen, maar tussen de gedubbelden dacht ik niet dat er nog anderen zaten. Zoals verwacht vonden de ribben het lopen ook niet zo leuk, maar ook hier was de pijn nog wel te verdragen. Gelukkig had ik m’n “modderschoenen” mee want het was op sommige plaatsen heel glibberig, maar op andere plaatsen dan weer goed te doen om snelheid te maken. Ik kon in de eerste ronde Tim terug bijhalen en achterlaten en misschien nog 1 of 2 atleten, maar ik weet niet of dit er van de “lite” versie of duatlon waren. In ieder geval was ik blij dat ik ver genoeg uitliep en niemand voor of achter me kon zien om terug de trap op te lopen, want daar nog vechten voor een plaats ging toch niet gezond zijn.



Ik eindigde 9de en Tim moest nog Theo Blignaut laten voorgaan die we op de fiets hadden ingehaald. Vooraan had Mendez de overwinning in de laatste kilometers binnengehaald voor Osborne die daardoor 2de wordt met Serrano op een derde plaats. Ruzafa gaat dus met de eindranking in de Europese toer lopen, Osborne wordt 2de, en ikzelf 3de.

Voor mij stond normaal nog de Sandmanrace in De Panne op het programma, maar dat zal met de ribben wellicht moeilijk lukken en dus zal ik hier m’n seizoen afronden. De resultaten waren niet op alle wedstrijden zoals gehoopt, maar anderzijds ben ik heel blij dat ik m’n overwinning in Xterra Belgium kon binnenhalen en m’n 2de plaats op het EK in Xterra Zwitserland was gezien het deelnemersveld misschien nog de strafste. Op de wedstrijden waar ik tegenslag had kon ik de knop omdraaien en nog echt genieten. Zo kijk ik terug op heel mooie avonturen dit seizoen.

EK Xterra: Gemany (Zittau) 20/08/2016

’t zijn drukke tijden: voor de derde wedstrijd in 3 weken reed ik de dag na het thuiskomen van Zweden samen met Lies en de kindjes naar Zittau in Oost-Duitsland. De wedstrijd was het EK van Xterra en dat was er aan te merken. Een grote organisatie met zowat alle toppers aan de start. Voor mij was het afwachten of de vorm al beter zou zijn na de vorige twee weken. 

 

Het zwemmen was hier naar gewoonte zonder wetsuit te doen. Omdat de race met de Duitse federatie samenwerkte waren ook speedsuits verboden. Ik zou dus vooral hard moeten zwemmen om me warm te houden. 

Ik plaatste me bij de start naast Ruzafa in de hoop hem zo lang mogelijk te volgen. Dat lukte zo’n 350m maar bij het keren raakte ik de aansluiting met de groep kwijt. Ik had geen voeten meer om te volgen maar wilde daar ook niet op wachten. In de 2de zwemronde kreeg ik het gezelschap van Kubicek waarmee ik ook in Polen uit het water kwam. Kort na me kwam ook Tim Van Daele uit het water. Op de snelste zwemmers lagen we zo’n 2,5 minuten achter en op de 2de groep een goede minuut. 

Ik sprong samen met Kubicek op de fiets en mocht meteen goed diep gaan om te volgen. De benen leken te verzuren maar waren vooral ook afgekoeld in het zwemmen, dus ik bleef aanklampen. Zo’n 7km lukte dat, maar toen moest ik toch toegeven dat het niet meer aan de koude spieren lag en misschien te snel ging en besloot ik wat meer te temporiseren. We hadden ondertussen al een paar anderen ingehaald, maar Kubicek reed weg, en ik zocht m’n eigen tempo. Tot daar leek het goed te gaan maar stelselmatig zakten m’n wattages terwijl ik er even hard moest voor werken. Ik bleef hopen op een ommekeer, maar zakte steeds verder weg in het deelnemersveld. Ik vroeg me nog af waar Tim Van Daele bleef die net achter me begon te fietsen, maar die had met een lekke band de strijd moeten staken.

Mijn rug en linkerbeen werkten zoals vorige week weer tegen en ik moest ook nog 4 keer stoppen omdat m’n ketting van m’n voorblad viel, daar hadden blijkbaar meerderen last van. Het was niet gemakkelijk de moed erin te houden, maar het voordeel van offroad triatlon is dat je dan nog altijd de knop kan omdraaien op amuseren op de mooie parcoursen, schone natuur en toffe afdalingen. Ik bleef wel rijden voor wat ik nog waard was maar moet ergens rond de 20ste positie de wisselzone binnengereden zijn. 

Misschien zou het lopen me beter vergaan dus ik probeerde er het beste van te maken en dat lukte behoorlijk. Het was een parcours dat me lag met veel snelle stukken, en ik zat er blijkbaar nog niet door. Ik bleef dan maar stevig tempo houden en kon uiteindelijk tot in de laatste kilometer plaatsen goedmaken om op de 12de plaats te finishen.

Ruben Ruzafa (ESP) won dankzij z’n prestatie op de fiets de wedstrijd voor Sam Osborne (NZL) en Bardley Weiss (RSA). Brice Daubord (FRA) en Mauricio Mendez (MEX) werden 4 en 5 en hadden samen het lopen uitgevochten. Ze liepen daarmee zo’n 2 minuten sneller dan de rest. Klein lichtpuntje voor mij was dat ik nog een 3 de tijd liep, maar veel kocht ik daar natuurlijk niet mee. Vooral wat ontgoocheling dus, en eens goed bekijken wat we nog kunnen doen om binnen 2 weken de laatste manche van de European tour in Denemarken succesvol af te werken. Ik kreeg nog net een mail van Dave dat Ruzafa nu op kop staat in de eindranking, maar niet start in Denemarken. Zo kan ik mits een eerste of 2de plaats nog winnen zolang ik niet na Osborne 2de wordt, dan is de eindoverwinning voor hem. Dat wordt nog leuk… Vlug eens overleggen met trainer Stefaan, maar misschien vooral chiropractor Frédéric Devos nog eens z’n werk laten doen.

Xterra Zweden 13/08/16

Voor één van de mooiste Xterra’s uit de European tour ging ik met Carl Salomez, Yves en Lorenz Claeys naar Zweden. Vorig jaar was het daar een prachtig parcours, en dat hebben ze dit jaar veranderd om het nog mooier te maken. Ik keek er dus naar uit.

Welke prestatie ik kon verwachten was nog afwachten. Omdat ik dit jaar eens voor een goed klassement op de eindranking wil gaan koos ik ervoor om 8 wedstrijden mee te doen, maar dat is natuurlijk wat veel om overal goed te zijn. Vorige week was de conditie nog niet top en de bedoeling was om die nog wat op te drijven. Het was dus wat afwachten.

Het zwemmen ging door in één van de vele mooie meren rond Stockholm en deze keer met wetsuit. Het fietsen was zonder veel hoogtemeters, maar bijna constant heel technisch door de bossen over heel veel rotsen en wortels. Ook het lopen was bijzonder mooi en technisch met wat korte klimmetjes. Moeilijk om veel snelheid te maken, en dus niet zozeer mijn sterkte, maar wel bijzonder mooi.

Aan de start stond een interessant deelnemersveld. Yeray Luxem (BEL) en Mauricio Mendez (MEX) waren vorige week in Polen een klasse sterker dan mij. Theo Blignaut (RSA) presteerde niet super door een stevige crash, maar leek weer in orde. Ook Sam Osborne (NZL) en de twee sterke Fransen Arthur Forissier en Arthur Serrieres waren deze keer van de partij. Zo waren we volgens mij met 7 podiumkandidaten.

Het zwemmen bracht ik er goed vanaf. Ik zwom eerst een eind naast Forissier, maar kreeg wat kloppen, en omdat ik er niet echt voorbij geraakte nestelde ik me in zijn voeten. Het was doorbijten om die te houden, maar zo kwam ik samen met hem, Serrieres en Yeray uit het water. Ik was deze keer dus mee in het verhaal. Osborne en Mendez waren ongeveer anderhalve minuut vroeger uit het water met Blignaut ergens tussenin.

We begonnen het fietsen dus met een groepje van 4. Op de eerste klim blokkeerde de ketting van Forissier waarop ik aan zijn fiets bleef haken. Hij raakte zelf achterop maar ik kon iets verder weer aansluiten. Ik nam de kop over op de technische stukken en we haalden Blignaut bij. Ik vond dat hij niet zo hard reed maar voor inhalen was niet veel plaats, en omdat ik wellicht iets te dicht reed maakte ik een stuurfout waardoor m’n fiets dwars ging en ik de binnenkant van m’n knie stevig stootte. Ik moest dus weer in de achtervolging en de pijn in de knie moest toch even verbeten worden. Forissier was nog niet teruggekomen en ik kon terug aansluiten bij Blignaut die ondertussen Yeray en Serrieres had moeten lossen.

Op de vlakkere snelle stukken moest hij bij mij ook lossen en kon ik terug bij m’n voorgangers aansluiten. Ik zat er echter amper bij toen we door een greppel moesten en ik iets te kort op Yeray z’n wiel kwam. Ik schoof wat opzij maar daar was de achterkant van de greppel te scherp waardoor ik tegen de grond ging. Ik krabbelde recht en had me gelukkig niet teveel bezeerd, grabbelde m’n bidon en fiets bijeen maar de vogels waren weer gaan vliegen. Ook hier waren Blignaut en Forissier nog niet teruggekomen en ik ging alleen verder. Ik kreeg ondertussen wel meer en meer last van de onderrug die m’n tempo wat bepaalde. Het beste was eraf en ik kon de kloof niet meer dichten. Ik werd ik de 2de ronde niet meer bijgehaald maar verloor zelf ongeveer 2 minuten op Yeray en Serrieres die Mendez hadden bijgehaald om ongeveeer samen te wisselen. Osborne was met een minuut voorsprong aan het lopen begonnen, en ik dus met een 2 tal minuten achterstand op het trio. 

Het lopen was vooral een kwestie van geconcentreerd blijven. Het parcours was goed aangeduid, maar je moest toch goed kijken waar je voeten te zetten, en langs waar te lopen. Er waren niet veel plaatsen waar je tempo kon maken, maar het was prachtig om op deze trails te lopen. Na de eerste loopronde kon ik Serrieres nog inhalen maar van het podium bleef ik te ver weg en die liepen anderhalve tot bijna 5 minuten sneller wat me achteraf wel wat ontgoochelde.

Een vierde plaats is misschien niet zo verkeerd, maar ik haalde vandaag nog niet het niveau waarop ik hoopte. Het zal een beetje de tol zijn om voor een druk programma te kiezen. Omdat er volgend weekend en op 4 september nog 2 gold races op het programma staan trainde ik deze week nog misschien iets te hard om fris te zijn, maar we zullen zien wat dat in de volgende wedstrijden nog oplevert. Trainer Stefaan zal wel zeggen dat dit niet slecht is, maar volgens mij had hij toch ook beter gehoopt. In ieder geval heb ik er wel weer een prachtige trip opzitten met dank aan Carl Salomez, Lorenz en Yves Claeys. Doordat we pas maandag terugvlogen konden we zelfs nog gaan "losrijden" om nog eens van de prachtige streek te genieten onder leiding van Micke Hanell. De meeste foto's komen van Nico Lebrun.

Zaterdag staat dus het Europees kampioenschap van Xterra in Zittau, Duitsland op het programma waar nog wat extra (en grotere) kleppers aan de start staan, dus ik zal m’n beste niveau moeten terugvinden wil ik daar in de buurt van het podium komen. We zullen zien…