facebookYou Tube

Xterra Denmark 04/09/16

De laatste wedstrijd van de Europese Xterra tour was Denemarken. Voor mij Xterra nummer 8 dit seizoen, en als ik 1ste of 2de eindigde kon ik nog de Europese toer winnen. Ik had de vorige wedstrijden nog wat fysieke probleempjes en moeten wachten op m’n best vormpeil, maar hoopte er nu weer te staan. 

De wedstrijd was verhuisd naar Mons Klint, waar het zwemmen bij grote krijtrotsen in de zee doorging om vervolgens een trap van 500 treden (moeilijk voor te stellen als je dat niet gezien hebt) richting onze fiets te beklimmen. Het fietsparcours was een prachtige rollercoaster door de bossen, met weinig hoogtemeters, veel singletracks en bijna 100% offroad. Het lopen was ook aan de vlakkere kant maar in de 2de ronde moesten we wel weer helemaal naar beneden over het strand om nog eens de bewuste trap op te lopen tot aan de finish. Die zag ik wat minder zitten maar op de rest van het parcours zou ik me goed amuseren.

Ik had afgesproken met Serge Messens om de trip te maken, en we logeerden in een huis met alle pro’s samen. Onze vluchten waren vrijdag aan de late kant, waardoor we laat arriveerden en er blijkbaar geen bedden meer over waren. Er zat wat meer volk dan de bedoeling was, dus moesten we het stellen met de zetel, en de kussens van de zetel op de grond. Het beloofde een avontuur te worden. Tijdens de verkenning van het mtb-parcours kreeg ik nog wat meer ongeluk nadat ik door oponthoud wat te weinig snelheid had op een houten constructie en overkop ging om met m’n rug op de rand van een pallet te landen. De uitdaging werd behoorlijk groot ondertussen. ’s Avonds ging ik het lopen nog verkennen, maar ik houd er wellicht een gekneusde rib aan over dus het was wat pijn verbijten. Ze hadden ondertussen een kamer in een jeugdherberg verderop voor ons kunnen vrijmaken dus na een betere nachtrust besloot ik er het beste van te maken. De rug was ’s morgens gelukkig niet veel erger geworden.


Voor het zwemmen hadden we met een woelige zee te doen. De pijnlijke rib en rug kon ik meester en ik bracht het er niet slecht vanaf met Tim Van Daele in mijn zog. Uit het water komen was nogal moeilijk over de grote stenen, maar de trap viel eigenlijk beter mee dan verwacht. Ik kwam net na Jan Kubicek boven, dus had ik niet m’n betere, maar m’n aanvaardbare niveau gezwommen.

Op de fiets begon het goed, en als ik niet teveel rechtstond en van positie veranderde kon ik de pijn goed meester. Het parcours was wel in één modderpoel veranderd en dat maakte het zwaar en technisch.
Ik had nog een nieuwe ketting gelegd wat met m’n oude tandwielen goed leek te werken, maar naarmate er meer modder begon op te hopen kreeg ik steeds meer problemen met m’n transmissie. Achteraan sprong hij vaak over, maar dan begon ik ook vooraan m’n ketting te verliezen. Dat probleem werd behoorlijk vervelend want ik moest steeds van de fiets en meestal wel een keer of 3 proberen om weer verder te kunnen. Ik had ondertussen al veel tijd verloren en begon me meer en meer te focussen op het avontuur dan op de race. Ik bleef me dus wel amuseren, en zag er ook een mooie uitdaging in dat fietsen af te werken.


Of ik zonder de problemen naar voor was gereden durf ik niet beweren, maar om daar m’n hoofd over te breken heeft ook geen zin.
Toen ik het fietsen kon afwerken had Tim al wat voorsprong genomen, maar tussen de gedubbelden dacht ik niet dat er nog anderen zaten. Zoals verwacht vonden de ribben het lopen ook niet zo leuk, maar ook hier was de pijn nog wel te verdragen. Gelukkig had ik m’n “modderschoenen” mee want het was op sommige plaatsen heel glibberig, maar op andere plaatsen dan weer goed te doen om snelheid te maken. Ik kon in de eerste ronde Tim terug bijhalen en achterlaten en misschien nog 1 of 2 atleten, maar ik weet niet of dit er van de “lite” versie of duatlon waren. In ieder geval was ik blij dat ik ver genoeg uitliep en niemand voor of achter me kon zien om terug de trap op te lopen, want daar nog vechten voor een plaats ging toch niet gezond zijn.



Ik eindigde 9de en Tim moest nog Theo Blignaut laten voorgaan die we op de fiets hadden ingehaald. Vooraan had Mendez de overwinning in de laatste kilometers binnengehaald voor Osborne die daardoor 2de wordt met Serrano op een derde plaats. Ruzafa gaat dus met de eindranking in de Europese toer lopen, Osborne wordt 2de, en ikzelf 3de.

Voor mij stond normaal nog de Sandmanrace in De Panne op het programma, maar dat zal met de ribben wellicht moeilijk lukken en dus zal ik hier m’n seizoen afronden. De resultaten waren niet op alle wedstrijden zoals gehoopt, maar anderzijds ben ik heel blij dat ik m’n overwinning in Xterra Belgium kon binnenhalen en m’n 2de plaats op het EK in Xterra Zwitserland was gezien het deelnemersveld misschien nog de strafste. Op de wedstrijden waar ik tegenslag had kon ik de knop omdraaien en nog echt genieten. Zo kijk ik terug op heel mooie avonturen dit seizoen.

EK Xterra: Gemany (Zittau) 20/08/2016

’t zijn drukke tijden: voor de derde wedstrijd in 3 weken reed ik de dag na het thuiskomen van Zweden samen met Lies en de kindjes naar Zittau in Oost-Duitsland. De wedstrijd was het EK van Xterra en dat was er aan te merken. Een grote organisatie met zowat alle toppers aan de start. Voor mij was het afwachten of de vorm al beter zou zijn na de vorige twee weken. 

 

Het zwemmen was hier naar gewoonte zonder wetsuit te doen. Omdat de race met de Duitse federatie samenwerkte waren ook speedsuits verboden. Ik zou dus vooral hard moeten zwemmen om me warm te houden. 

Ik plaatste me bij de start naast Ruzafa in de hoop hem zo lang mogelijk te volgen. Dat lukte zo’n 350m maar bij het keren raakte ik de aansluiting met de groep kwijt. Ik had geen voeten meer om te volgen maar wilde daar ook niet op wachten. In de 2de zwemronde kreeg ik het gezelschap van Kubicek waarmee ik ook in Polen uit het water kwam. Kort na me kwam ook Tim Van Daele uit het water. Op de snelste zwemmers lagen we zo’n 2,5 minuten achter en op de 2de groep een goede minuut. 

Ik sprong samen met Kubicek op de fiets en mocht meteen goed diep gaan om te volgen. De benen leken te verzuren maar waren vooral ook afgekoeld in het zwemmen, dus ik bleef aanklampen. Zo’n 7km lukte dat, maar toen moest ik toch toegeven dat het niet meer aan de koude spieren lag en misschien te snel ging en besloot ik wat meer te temporiseren. We hadden ondertussen al een paar anderen ingehaald, maar Kubicek reed weg, en ik zocht m’n eigen tempo. Tot daar leek het goed te gaan maar stelselmatig zakten m’n wattages terwijl ik er even hard moest voor werken. Ik bleef hopen op een ommekeer, maar zakte steeds verder weg in het deelnemersveld. Ik vroeg me nog af waar Tim Van Daele bleef die net achter me begon te fietsen, maar die had met een lekke band de strijd moeten staken.

Mijn rug en linkerbeen werkten zoals vorige week weer tegen en ik moest ook nog 4 keer stoppen omdat m’n ketting van m’n voorblad viel, daar hadden blijkbaar meerderen last van. Het was niet gemakkelijk de moed erin te houden, maar het voordeel van offroad triatlon is dat je dan nog altijd de knop kan omdraaien op amuseren op de mooie parcoursen, schone natuur en toffe afdalingen. Ik bleef wel rijden voor wat ik nog waard was maar moet ergens rond de 20ste positie de wisselzone binnengereden zijn. 

Misschien zou het lopen me beter vergaan dus ik probeerde er het beste van te maken en dat lukte behoorlijk. Het was een parcours dat me lag met veel snelle stukken, en ik zat er blijkbaar nog niet door. Ik bleef dan maar stevig tempo houden en kon uiteindelijk tot in de laatste kilometer plaatsen goedmaken om op de 12de plaats te finishen.

Ruben Ruzafa (ESP) won dankzij z’n prestatie op de fiets de wedstrijd voor Sam Osborne (NZL) en Bardley Weiss (RSA). Brice Daubord (FRA) en Mauricio Mendez (MEX) werden 4 en 5 en hadden samen het lopen uitgevochten. Ze liepen daarmee zo’n 2 minuten sneller dan de rest. Klein lichtpuntje voor mij was dat ik nog een 3 de tijd liep, maar veel kocht ik daar natuurlijk niet mee. Vooral wat ontgoocheling dus, en eens goed bekijken wat we nog kunnen doen om binnen 2 weken de laatste manche van de European tour in Denemarken succesvol af te werken. Ik kreeg nog net een mail van Dave dat Ruzafa nu op kop staat in de eindranking, maar niet start in Denemarken. Zo kan ik mits een eerste of 2de plaats nog winnen zolang ik niet na Osborne 2de wordt, dan is de eindoverwinning voor hem. Dat wordt nog leuk… Vlug eens overleggen met trainer Stefaan, maar misschien vooral chiropractor Frédéric Devos nog eens z’n werk laten doen.

Xterra Zweden 13/08/16

Voor één van de mooiste Xterra’s uit de European tour ging ik met Carl Salomez, Yves en Lorenz Claeys naar Zweden. Vorig jaar was het daar een prachtig parcours, en dat hebben ze dit jaar veranderd om het nog mooier te maken. Ik keek er dus naar uit.

Welke prestatie ik kon verwachten was nog afwachten. Omdat ik dit jaar eens voor een goed klassement op de eindranking wil gaan koos ik ervoor om 8 wedstrijden mee te doen, maar dat is natuurlijk wat veel om overal goed te zijn. Vorige week was de conditie nog niet top en de bedoeling was om die nog wat op te drijven. Het was dus wat afwachten.

Het zwemmen ging door in één van de vele mooie meren rond Stockholm en deze keer met wetsuit. Het fietsen was zonder veel hoogtemeters, maar bijna constant heel technisch door de bossen over heel veel rotsen en wortels. Ook het lopen was bijzonder mooi en technisch met wat korte klimmetjes. Moeilijk om veel snelheid te maken, en dus niet zozeer mijn sterkte, maar wel bijzonder mooi.

Aan de start stond een interessant deelnemersveld. Yeray Luxem (BEL) en Mauricio Mendez (MEX) waren vorige week in Polen een klasse sterker dan mij. Theo Blignaut (RSA) presteerde niet super door een stevige crash, maar leek weer in orde. Ook Sam Osborne (NZL) en de twee sterke Fransen Arthur Forissier en Arthur Serrieres waren deze keer van de partij. Zo waren we volgens mij met 7 podiumkandidaten.

Het zwemmen bracht ik er goed vanaf. Ik zwom eerst een eind naast Forissier, maar kreeg wat kloppen, en omdat ik er niet echt voorbij geraakte nestelde ik me in zijn voeten. Het was doorbijten om die te houden, maar zo kwam ik samen met hem, Serrieres en Yeray uit het water. Ik was deze keer dus mee in het verhaal. Osborne en Mendez waren ongeveer anderhalve minuut vroeger uit het water met Blignaut ergens tussenin.

We begonnen het fietsen dus met een groepje van 4. Op de eerste klim blokkeerde de ketting van Forissier waarop ik aan zijn fiets bleef haken. Hij raakte zelf achterop maar ik kon iets verder weer aansluiten. Ik nam de kop over op de technische stukken en we haalden Blignaut bij. Ik vond dat hij niet zo hard reed maar voor inhalen was niet veel plaats, en omdat ik wellicht iets te dicht reed maakte ik een stuurfout waardoor m’n fiets dwars ging en ik de binnenkant van m’n knie stevig stootte. Ik moest dus weer in de achtervolging en de pijn in de knie moest toch even verbeten worden. Forissier was nog niet teruggekomen en ik kon terug aansluiten bij Blignaut die ondertussen Yeray en Serrieres had moeten lossen.

Op de vlakkere snelle stukken moest hij bij mij ook lossen en kon ik terug bij m’n voorgangers aansluiten. Ik zat er echter amper bij toen we door een greppel moesten en ik iets te kort op Yeray z’n wiel kwam. Ik schoof wat opzij maar daar was de achterkant van de greppel te scherp waardoor ik tegen de grond ging. Ik krabbelde recht en had me gelukkig niet teveel bezeerd, grabbelde m’n bidon en fiets bijeen maar de vogels waren weer gaan vliegen. Ook hier waren Blignaut en Forissier nog niet teruggekomen en ik ging alleen verder. Ik kreeg ondertussen wel meer en meer last van de onderrug die m’n tempo wat bepaalde. Het beste was eraf en ik kon de kloof niet meer dichten. Ik werd ik de 2de ronde niet meer bijgehaald maar verloor zelf ongeveer 2 minuten op Yeray en Serrieres die Mendez hadden bijgehaald om ongeveeer samen te wisselen. Osborne was met een minuut voorsprong aan het lopen begonnen, en ik dus met een 2 tal minuten achterstand op het trio. 

Het lopen was vooral een kwestie van geconcentreerd blijven. Het parcours was goed aangeduid, maar je moest toch goed kijken waar je voeten te zetten, en langs waar te lopen. Er waren niet veel plaatsen waar je tempo kon maken, maar het was prachtig om op deze trails te lopen. Na de eerste loopronde kon ik Serrieres nog inhalen maar van het podium bleef ik te ver weg en die liepen anderhalve tot bijna 5 minuten sneller wat me achteraf wel wat ontgoochelde.

Een vierde plaats is misschien niet zo verkeerd, maar ik haalde vandaag nog niet het niveau waarop ik hoopte. Het zal een beetje de tol zijn om voor een druk programma te kiezen. Omdat er volgend weekend en op 4 september nog 2 gold races op het programma staan trainde ik deze week nog misschien iets te hard om fris te zijn, maar we zullen zien wat dat in de volgende wedstrijden nog oplevert. Trainer Stefaan zal wel zeggen dat dit niet slecht is, maar volgens mij had hij toch ook beter gehoopt. In ieder geval heb ik er wel weer een prachtige trip opzitten met dank aan Carl Salomez, Lorenz en Yves Claeys. Doordat we pas maandag terugvlogen konden we zelfs nog gaan "losrijden" om nog eens van de prachtige streek te genieten onder leiding van Micke Hanell. De meeste foto's komen van Nico Lebrun.

Zaterdag staat dus het Europees kampioenschap van Xterra in Zittau, Duitsland op het programma waar nog wat extra (en grotere) kleppers aan de start staan, dus ik zal m’n beste niveau moeten terugvinden wil ik daar in de buurt van het podium komen. We zullen zien…

Xterra Polen 07-08-2016

Na Xterra Frankrijk liet ik de conditie even afzwakken met de bedoeling om nu een 2de reeks wedstrijden af te werken. Polen stond eerst niet op de planning want kwam nog wat vroeg om in vorm te zijn, maar ik wilde toch graag al kennis maken met deze nieuwe wedstrijd.

 

Op de Nisraman 2 weken terug had ik al gezien dat mijn vorm nog niet kon tippen aan die van Yeray die hier ook meedeed, en dan stond ook nog Mauricio Mendez (MEX) aan de start die al heel mooie dingen liet zien en vorige week op Xterra Italië met heel veel overtuiging won. Dan hadden we ook nog Blignaut (RSA), Kubek (SVK), en Kubicek (CZ) waar ik toch ook rekening mee moesten houden.

Het zwemmen moest gebeuren in een oude zoutmijn die was ondergelopen en nu een prachtige plas vormde. We kregen 2 rondjes voorgeschoteld om aan 1200m te komen, maar dat bleek achteraf toch meer dan 1400m te zijn. Met een watertemperatuur van 22° was het enkel voor de agegroupers toegelaten met wetsuit te zwemmen. Leuk voor m’n reisgezellen Yves en Lorenz Claeys, maar minder leuk voor mij. Ik bracht het er toch goed vanaf en kwam net achter de belangrijkste groep uit het water. Mendez zat wel al 2min op de fiets.

Op de fiets mochten we iets meer rijden dan gewoonlijk en was er 35km af te leggen in 2 ronden die misschien wel voor 70% bestonden uit draaien en keren op singletracks door de bossen. Veel korte klimmetjes maar samen waren die niet veel meer dan 500 hoogtemeters waard. Er zat ook een passage door een grot tussen. Dat was een bijzondere ervaring en zorgde bovendien voor wat vertraging want daar was nog een pokemon te vangen ook. Enkel op het einde zaten er een 5 tal “saaiere” kilometers tussen door de velden.  

Al leek de temperatuur van het water redelijk mee te vallen moest ik toch weer wat opwarmen op de fiets en had ik wat moeite om in m’n ritme te komen. De paniek sloeg ook even toe toen ik zag dat ik m’n gels was vergeten. Ik zette m’n hoop op de bevoorrading en bedacht al hoe ik anders bij het ingaan van de 2de ronde een ommetje zou kunnen/mogen maken door de wisselzone waar die nog in m’n rugzak zaten, want een doorjager als ik ben zou ik er toch nodig hebben. Even de remmen toe aan de bevoorrading leverde me toch gelukkig 3 gels op. Ondertussen reed ik zowat heel de wedstrijd alleen en leek niet op te schuiven tot ik op het einde plots snel naderde op Kubicek en Mendez. Ik moest even aan onze nieuwe volksheld Greg denken. Yeray en Kubek reden toen nog voorop en ik kon als 3de wisselen met Kubicek en Mendez met ongeveer een minuut achterstand op Yeray.

Ook het lopen bestond uit heel veel draaien en keren op en af, waardoor je nooit veel snelheid kon ontwikkelen. Na ongeveer een kilometer had ik Kubek bijgehaald was ook Mendez bij me gekomen. De snelheid waaraan Mendez liep was indrukwekkend maar ik kon gelukkig ook vlot Kubek achterlaten.

Ik verwachtte niemand meer uit de achtergrond, maar voelde me ook niet meer zo fris en zo bleef het bij een 3de plaats. Yeray kon nog knap Mendez afhouden en won zo z’n eerste Xterra. Dat maakt 2-0 België-Polen voor dit weekend.

Voor mezelf ben ik dus wel tevreden met het podium al voelden ik me niet in supervorm, maar dat wisten we eigenlijk ook wel. Ik hoop dus dat er nog wat bij kan met de conditie want volgend weekend staat Xterra Zweden op het programma en de week erop Xterra Duitsland om 2 weken daarop mijn Xterra seizoen af te sluiten in Denemarken.

Reisgezellen Yves en Lorenz brachten het er ook goed vanaf. Yves werd 7de in z’n agegroup maar had toch wat beter gehoopt en Lorenz werd 2de wat hem normaal een ticket voor Maui oplevert. Tim Van Daele kreeg jammergenoeg te kampen met lastige darmen en bleef aan de kant om het bij een citytrip te houden.